مشاوره

استادي داشتيم كه خيلي مثبت فكر مي كرد. مثل اينكه توي دنيا اون هيچ مشكلي وجود نداشت.
يادمه يه بار سر كلاسش خيلي چهره درهمي داشتم. مشكلي بود كه چند روز ذهنم رو مشغول كرده بود.
اون جلسه نتونستم سر كلاس فعال باشم و در بحث شركت كنم.
كلاس كه تموم شد استاد منو صدا كرد و گفت فلاني. امروز زياد تو باغ نبودي؟ اتفاقي افتاده؟ گفتم نه استاد يه مشكلي هست از هر طرف كه مي رم حلش كنم به بن بست مي خورم.
گفت يه سوال بپرسم؟ (من خيلي تعجب كردم. آخه معمولا به استاد مي گفتيم دانش نامه گويا. تقريبا جواب هر چيزي رو مي دونست. اگه هم بلد نبود براي جلسه ي بعد حتما جوابي براش پيدا مي كرد)
گفتم بفرماييد استاد.
پرسيد به نظر تو مغز انان چند تا سلول داره ؟
گفتم خب فكر كنم چند ميلياردي باشه.
گفت اگه از هر كدوم از اين سلولها يك انديشه ي تازه يا يك جواب جديد بخواي چندتا جواب داري؟
با حيرت گفتم خب چند ميليارد جواب دارم.
گفت همين طوره دانشجوي خوبم. اگه تو از خودت توقع داشته باشي و از ته دل بخواي مي توني به خيلي جواب برسي.
بايد خودت رو باور كني و مدام بگي بايد راهي باشه.
(براي اون شمكل چند راه توپ پيدا كردم و ديگه گرفتار هيچ مشكلي نشدم مگر اينكه راهش رو پيدا كردم)
بله، تك تك ما ها موجودات منحصر به فردي هستيم. ما خودمون يك معجزه هستيم. ما مي تونيم با اعتماد به خودمون شگفتي بيافرينيم.
هر وقت به مشكلي برخوردين با يقين بگين بايد راهي باشه.